انقلاب سوریه یک سال پیش شروع شد. معترضان ناامید نشدند، بلکه مصمم هستند به هدف خود که سرنگونی بشار اسد است، دست یابند؛ بشار اسدی که رژیم وی به دنبال سرکوب انقلاب است و جان بیش از ده هزار نفر را گرفته است. همچنین این رژیم باعث انزوای دمشق در بین جوامع عربی و بین المللی شده است. این انزوا نتوانسته است مانع بشار شود که از استراتژی مبتنی بر امنیت بسیار فراتر نرود که این استراتژی بر مردم آزاد سوریه تأثیر نداشته است. شورای اتحادیه عرب تاکنون پنج جلسه در سطح وزرا برگزار کرده است. این جلسات به بحران سوریه پرداخته اند و نتیجه آنها اولین اقدام ابتکاری اعراب بوده است. وزرای عرب تصمیم گرفتند با دولت و احزاب مخالف سوریه در همه زمینه ها همکاری کنند. آنها همچنین خواستار گفتگوی ملی تحت نظارت اتحادیه عرب شدند. سپس، شورای اقتصادی و اجتماعی اتحادیه عرب با تهدید به اعمال تحریم های اقتصادی فشارهای خود را افزایش داد، با این شرط که این تحریم ها به مردم سوریه صدمه نزنند. این تحریم ها شامل مسدود کردن دارایی های دولت سوریه و تعلیق هر گونه همکاری با بانک مرکزی سوریه می شوند. در جلسه دوم اتحادیه عرب، از بشار خواسته شد اختیارات و قدرت خود را به معاونش انتقال دهد و آماده انتقال قدرت و برگزاری انتخابات ریاست جمهوری و پارلمانی باشد. من فکر می کنم که ما نیاز به راه حل های واقعی و بازدارنده داریم که بتوانند موضع مردم سوریه را برآورده سازند؛ مردمی که خواستار یک راه حل قاطع و اساسی قبل از این که خیلی دیر شود، هستند؛ زیرا رژیم اسد آماده است همه مردم را با هم از بین ببرد و نابود سازد. یکی از مهمترین راه حل ها، کناره گیری بشار و خانواده اش از قدرت است. تصمیم گیری نهایی بر عهده مردم آزاد سوریه است، نه بشار.

کشورهای عربی پیش از هر گونه اقدام برای حل بحران باید ابعاد منطقه ای و بین المللی آن را بررسی کرده باشند. عدم انجام چنین کاری تمامی اقدامات پیشنهادی را بی اثر کرده است. رژیم سوریّه به رویکرد خود، یعنی انتخاب راه حل نظامی در عوض مذاکره و گفتگو که جامعه عربی و بین المللی به آنها فرا خوانده بود، ادامه داد.