نظر خوانندگان

به نظر من در صورتی که مذاکره با احزاب میانه رو و معتدل به درستی و به خوبی انجام شود، می توان آنها را متقاعد کرد که سلاح های خود را بر زمین بگذارند و از این رو می توان به روند استقرار صلح در کشور افغانستان کمک کرد. نمی توان افرادی را که با سلاح به دنیا آمده اند و بزرگ شده اند، به سادگی متقاعد کرد. بنا بر این، این امر به صبر و تحمل و شکیبایی بسیار زیادی احتیاج دارد. دولت باید به این مساله توجه کند و به این گروه ها اطمینان دهد و در مقابل اقدام آنها به اجتناب از کشتار و استفاده از سلاح، همه نیازهای آنها را فراهم نماید. باید این کار صورت گیرد تا زبان صلح و دوستی جایگزین زبان سلاح شود و جلوی کسانی که اقدام به خونریزی می نمایند گرفته شود. برای برخورد با این شرایط باید بگونه ای صحیح و حساب شده رفتار کرد. چنان چه حتی این کار نتایجی معکوس در پی داشته باشد، باز هم باید در خصوص این مساله صبر و تحمل به خرج دهیم؛ چرا که زمین گذاشتن سلاح برای گروه های مسلح کار آسانی نیست. این دشواری از این بابت است که آنها به طرف مذاکره خود اطمینان ندارند و مطمئن نیستند نتایج نهایی چه می شود. بنابراین، صبر و تحمل زیادی لازم است تا با مدیریت این مساله، رضایت خاطر همه طرف ها جلب شود. در این زمینه باید از افراد باتجربه استفاده کنیم؛ زیرا آنها با مساله ای رو به رو هستند که چندین نسل سال های سال است برپایه آن زندگی کرده اند. بنابراین، باید صبر و حوصله زیادی به خرج دهیم و مذاکرات را پیوسته تکرار کنیم تا در نهایت همه طرف ها به نتایجی صلح آمیز دست یابند...[دنبالۀ این دیدگاه به دلیل طولانی بودن آن حذف شده است.]

من فکر می کنم که دستیابی به صلح در افغانستان امکانپذیر است و این کار از طریق گفت و گو با اعضای میانه رویی که می توان با روند صلح آنها را متقاعد ساخت، امکانپذیر خواهد بود. این کار به سود منافع کشور و مردم آن است که از جنگ ها و تروریسم رنج فراوانی برده اند. بنا بر این من فکر می کنم که گفت و گو نتایج خوبی خواهد داشت.

رهبری افغانستان می تواند برای استقرار صلح در افغانستان از طریق آغاز گفت و گوهای خود با گروه های مسلح بکوشد تا آنها را قانع نماید که سلاح هایی که علیه دولت به دست گرفته اند را کنار بگذارند. من این را غیرممکن نمی دانم؛ بلکه فکر می کنم که با گوش کردن به خواسته های این گروه ها برگ تازه ای در تاریخ کشور گشوده می شود.

وقایعی که اخیرا در کشورهای عربی رخ داده، باعث تغییر حاکمان شده و تغییراتی ناگهانی در اوضاع این کشورها به وجود آورده است. برخی کشورها با کشورهای دیگر مشکلاتی دارند و برقراری صلح و امنیت در آنها ناممکن است، اما ما برایشان بهترین ها را آرزو می کنیم. من امیدوارم که صلح در پاکستان و افغانستان حاکم شود و این کشورها برای ایجاد منافع مشترک و روابط حسنه وارد مذاکره شوند. مسلمانان مردم صلح جوئی هستند که خرابی و ویرانی را دوست ندارند. فقط تروریست های نامردند که می خواهند خرابی و ویرانی را در کشورها گسترش دهند، تا بتوانند اوضاع را به کنترل خود درآورند. دستیابی به صلح در کشورها مهم است و این همان چیزی است که ما همواره خواهان آن بوده ایم. خرابی و ویرانی که در کشورهای عربی اتفاق می افتد، بسیار سخت و دردناک است. ما از کشورهای عربی می خواهیم با هم متحد شوند و به منافع خودشان علاقمند باشند. ما نمی خواهیم اوضاع بیش از این خراب شود. گفتگو بهترین راه برای دستیابی به یک راه حل صلح آمیز است. افغانستان یکی از کشورهای فقیر و صلح طلب مسلمان است که خواهان روابط حسنه می باشد. این کشور همواره به دنبال روابط حسنه بوده است، اما شرایطی که آن را دربر گرفته، افغانستان را تبدیل به کشوری مستأصل نموده است. اما راه حل، گفتگو و صلح است که باعث بازگرداندن امنیت و آرامش به منطقه خواهد شد.