قطر تنها کشور خلیجی و عربی نیست که چنین قانونی را تصویب می کند. همۀ کشورها بسیاری از قوانین را تصویب کرده اند تا آزادی اطلاعاتی و فرهنگی نویسندگان، کارکنان رسانه های، روزنامه نگاران، و صاحبان انتشاراتی ها را محدود می سازند که همۀ این ها در این قانون آمده اند که راهی برای ضربه زدن به آزادی ها محسوب می شود. ما انتظار داشتم که قطر با دیگر کشورهای خلیج و عربی که سعی بر فشار بر رسانه ها دارند و می خواهند آزادی های فردی و سیاسی را محدود سازند، و جلوی هر گونه انتقاد سیاسی را بگیرند، فرق داشته باشد. به همین خاطر است که من فکر می کنم که قطر به همین کشورها پیوسته است و من انتظار داشتم که قطر متفاوت باشد که دلیل آن باز بودن آن به سوی کشورهای پیشرفته است، اما این کشور همان قوانین را برای محدود ساختن آزادی ها در کشورها تصویب کرده است.

به نظر من قطر یک کشور متمدن و پیشرفته است که تحولات و فن آوری های جدید را از سراسر جهان در همه زمینه ها اقتباس کرده است. از این رو، صدور قانون برای تنظیم نشریات، از جمله کتاب ها و روزنامه ها، گامی نظارتی است که با هدف سازماندهی فکری و آزادی رسانه ها، با اتخاذ چیزهای مهم و مفیدی که برای توسعه مفاهیم فکری و رسانه ای جامعه قطر لازم است، انجام گرفته است. به این ترتیب، این استراتژی جنبش علمی در کشور خدمت می کنند. به نظر من قطر تلاش می کند تا در تمام زمینه های علمی از طریق برگزاری همایش هایی که در مورد تمام مسائل علمی و فکری بحث می کنند، دروازه های خود را به روی جهان باز کند. این کشور توسعه جنبش رسانه ها و باز کردن درها به سوی آزادی بیان و همچنین آزادی فکری و رسانه ای را محدود نمی کند. محافظت از آزادی بیان، استراتژی قطر است!

دولت با صدور قانون انتشارات برخی از آزادی های نویسندگان و اندیشمندان را محدود کرده است. این محدودیت ها ریشه در آداب و رسوم و هنجارهای اجتماعی دارند که جنبۀ مهمی از زندگی مردم قطر را رقم می زند. بنابر این چنین چیزی هنجارهای اجتماعی را زیر پا نگذاشته و بر ضد آنها عمل نمی کند؛ چرا که تخلف از آنها جایگاه والای این دولت و شهرت مردم آن را لکه دار می سازد.

دولت قطر قانون تنظیم نشر کتاب و روزنامه ها را صادر کرده است، اما این قانون محدودکنندۀ آزادی های فکری و مطبوعاتی و اقدامی بی اساس است؛ چرا که بر اساس قانون آزادی اندیشه، انتشار کتاب ها و روزنامه هایی که فساد اخلاقی شهروندان را بر‌می‌انگیزند را منع می‌کند. اما در واقع ناشران، نویسندگان، و مولفان می توانند ایده خود را بنویسند و کشور قطر می تواند کمیته های برای کنترل نشریات جدید که کار آنها جلوگیری از نقض قوانین یا مسائلی که باعث برانگیختن فساد اخلاقی می‌شود را ارائه کند. بنا بر این، بدون هیچ محدودیت و یا تصویب قوانینی که باعث محدود کردن آزادی فکری شود، به همه فرصت کار داده می‌شود. رسانه ها باید از آزادی بیان بدون محدودیت و شرایط برخوردار شوند؛ چرا که اساس کار رسانه‌ها آزادی بیان است و کتاب ها و مجلات بر اساس آزادی بیان کار می کنند. کاری که دولت قطر می خواهد انجام دهد ممکن است واکنشی منفی در میان کسانی که این روش را در پیش دارند، برانگیزد؛ چرا که سکوت باعث بالا بردن سطح آگاهی مردم است و البته این سکوت به بخشی از مردم که مدت طولانی است که به آزادی عادت کرده اند لطمه می‌زند. این همان چیزی است که در کشورهایی که آزادی در رسانه ها و نوشتن وجود دارد اتفاق می افتد و دولت قطر باید به نویسندگان و اندیشمندان آزادی نوشتن و انتشار دهند.

قطر تنها کشوری نیست که سعی در سرکوب آزادی ها به روش های غیرقانونی دارد. تمام کشورهای حوزه خلیج چنین سیاست یکسانی را اتخاذ کرده‌اند. در کشورهای حوزه خلیج برای نویسنده گان، روزنامه نگار و یا رسانه های حرفه ای هیچ نوع آزادی برای بیان ایده های خود و یا انتشار کتاب وجود ندارد. هدف عمده این قوانین از بین بردن آزادی بیان و سرکوب و تحت کنترل نگهداشتن مردم است. همه ما می دانیم که مطبوعات و روزنامه نگاری، نقش مهمی در تغییر خیلی چیزها دارد. اگر چه قطر از توسعه و باز بودن که باعث می‌شود ما فکر کنیم که این دولت ممکن است با بقیه متفاوت باشد لذت می برد، باز هم به همان روش رفتار مشکوک، با انتشار قانون اعمال محدودیت در روزنامه ها و رسانه‌ها، کتاب‌ها، روزنامه ها و رسانه های جمعی فعالیت‌ها را محدود می‌کند. با این حال، می بینم که قانون سرکوب آزادی قطر بیش از یک قانون نیست و این به علت ترس از دست دادن کنترل اوضاع که من ذکر کرده‌ام است.

از آن جا که قطر قانونی نشریاتی را برای قانونمندسازی مطالب نوشتاری مانند این کتاب ها و روزنامه ها تصویب کرده است، من فکر نمی کنم که قطر این سیاست را در پیش بگیرد. بلکه برعکس این قانون ممکن است به سود دستیابی به امر مهمی نظیر پیشرفت فرهنگ، نشر، روزنامه نگاری، و رسانه ها باشد. در قطر ما فقدان قانونی برای نظام بخشیدن به این عناصر را درک می کنم و این بخش ممکن است مشکلات و معایب گوناگونی را به بار بیاورد که این تأثیری منفی بر نشریات، رسانه ها، و صنعت نشر کشور خواهد داشت.

صدور قانون تنظیم و نشر کتاب و روزنامه و محدود کردن آزادی فکری و آزادی اطلاعاتی از سوی دولت قطر اقدام مناسبی نمی باشد و توسط همه رد می شود. مردم خواهان آزادی های بیشتر هستند و به قوانین محدودکنندۀ فکر و اندیشۀ انسانی علاقه ای ندارند. چرا که ایده های متنوع و مختلف و می توان آنها را محدود نمی شوند، در غیر این صورت فقدان آزادی بیان و اندیشه در رسانه ها وجود خواهد داشت. این کار را سیاسی خواهد کرد و باعث می شود که همان طبیعت و مفهوم دنبال شود و منجر به رکود اصول عقلی گردد که بازتاب دهندۀ ایده های ما است. بنابراین من بر این باور هستم که آنچه که قطر می خواهد با صدور قانون جلوگیری از آزادی اندیشه انجام دهد، نشان می دهد که دولت قطر از آنچه اتفاق افتاده است و یا ممکن است رخ دهد و باعث محدودیت آزادی اندیشه و محدودیت آزادی بیان می شود، بسیار هراسان است. برگزاری نمایشگاه های کتاب و روزنامه ها اصلی است که توسط بسیاری از روشنفکران و پژوهشگرانی که می خواهند به بیان عقاید خود بپردازند، رد شده است. این محدودیت ذهنی به وجود می آورد، به طوری که آنها می توانند ایده ها، افکار، و عقاید تازۀ خود را که ممکن است به سود مردم و بهبود وضعیت آنها باشد بیان نموده و با کشورهای دیگر توسعه یافته و همگام شوند. صدور چنین قانونی چیز خوبی نیست؛ بلکه بهتر است به چیزهای دیگر توجه بیشتری شود. کتاب ها و روزنامه ها چیزهای بد را محدود نمی کند؛ چرا که راه های بسیاری برای انتشار اصول اشتباه وجود دارند. کسانی که بر امور کتاب، مجلات، و روزنامه ها نظارت دارند باید این گونه منابع رسانه ای را پیگیری کنند تا مبادا به انتشار ایده های بد بپردازند... [دنبالۀ این دیدگاه به دلیل طولانی بودن آن حذف شده است.]

صدور چنین قوانینی گامی است که به فرهنگ، رسانه ها و مطبوعات به جلو می راند؛ چرا که تنظیم کار رسانه ها و نشر بر اساس قوانین، به همه اجازه انجام وظایف خود را می‌دهد. بنا بر این، با این نسخه ها کار تنظیم خواهد شد و این حقوق همه را تضمین می‌کند، چه آن‌ها که رسانه های حرفه ای کار می‌کنند، روزنامه نگاران و یا دولتمندان. من فکر نمی کنم که در صورت اجرای این قانون، آزادی مطبوعات محدود شود، هر چند برخی با من موافق نیستند. من به سادگی بر این باور هستم که دولت قطر در حال پیشرفت در زمینه رسانه ای است. قطر یکی از کشورهای پیشرو در این زمینه می باشد و از طریق چنین قوانینی است که رسانه های قطری می خواهند به توسعه بیشتر و به اشغال رتبه پیشرفته در میان رسانه های آزاد جهان باشد. این قانون جدید قطعاً نسبت به رسانه های آزاد و متنوع قطر که در آن حقوق و وظایف همه احزاب تضمین شده پیشرو است.